Çanakkale Savaşı’nda Anafartalar Cephesi’nde 25 yaşında şehit düşen Teğmen Behzat Kerim Efendi, cephede henüz iki aylık olan oğluna hitaben kaleme aldığı satırlarla hafızalara kazındı. "Katiyen ağlama" ifadeleriyle başlayan notlarında, hem bir askerin vatan sevgisini hem de bir babanın evladına duyduğu özlemi duygusal bir dille yansıttı.
İstanbul doğumlu Behzat Kerim Efendi, Vefa Lisesi ve Mekteb-i Hukuk mezunu olduktan sonra askerlik eğitimini tamamlayarak önce Balkan Savaşı’na, ardından gönüllü olarak Çanakkale Cephesi'ne katıldı. 6 Ağustos 1915’te süngü hücumu sırasında şehit düştü. Ölümünden sonra özel eşyaları arasında bulunan defterinde oğluna ve ailesine yazdığı satırlar, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi arşivlerinde gün yüzüne çıktı.
Şehit teğmenin notlarında şu ifadeler yer aldı:
“Eğer bu cephede şehit olursam, katiyen ağlama. Bilakis gül. Çünkü hiç tanımadığın baban, sana esaret ve zilleti göstermemek için öldü. Bırak, ben öleyim, var olsun senin hakiki annen: Vatan.”
Bu duygular, o dönemin ruh halini ve vatan uğruna feda edilen hayatları derinden hissettiriyor.
Cephede kaleme alınan hatırat, o yıllarda Tanin gazetesinde yayımlandı. ÇOMÜ Atatürk ve Çanakkale Savaşlarını Araştırma Merkezi Müdürü Doç. Dr. Barış Borlat, bu mektupların yalnızca birer kişisel yazışma değil, aynı zamanda askerlerin unutulmama arzusunun bir yansıması olduğunu vurguladı.
Çanakkale şehidi Teğmen Behzat Kerim Efendi’nin 110 yıl sonra dahi yankı bulan sözleri, tarih bilincini diri tutmaya ve o fedakârlıkları unutturmamaya devam ediyor.